Geschiedenis

Laten we slavenhandel eens proberen, dachten ze in Nieuw-Amsterdam

Geplaatst op door Roger Abrahams / 0 Reacties
Kaart van de noordoostkust van Amerika, met een gezicht op Nieuw-Amsterdam. Anoniem, ca. 1655 (Rijksmuseum).

De nederzetting Nieuw-Amsterdam was multicultureel, vertelt historicus Russell Shorto, maar niet volgens de mores van de huidige tijd. ‘De WIC dacht: laten we eens slavenhandel proberen.’

Vincent Mann kijkt uit over het water, naar de door wolkenkrabbers getekende horizon van Manhattan. ‘Dat land daar, dat tegenwoordig bekend staat als New York City, of Nieuw-Amsterdam. Ze kwamen er via deze rivier en pleegden geweld tegen ons volk.’ Mann is de leider van de Schildpadclan van de Ramapough Lenape, een groep binnen de Lenape, het Noord-Amerikaanse volk dat in 1626 met de Nederlanders een overeenkomst sloot over Manhattan. Het ging om gebruiksrecht, niet om een aankoop, zo heeft de kijker van Simone en de roofstaat dan al gehoord, via presentatrice Simone Weimans. De Lenape gebruikten het eiland gedurende een deel van het jaar als jachtterrein.

Na de Nederlanders kwamen de Engelsen. En nog veel meer Europese kolonisten. De Lenape moesten inschikken, vaak onder druk van geweld. In de huidige maatschappij wordt maar weinig rekening met ze gehouden: zo kampt de clan van chief Mann met de lasten van gedumpt fabrieksafval van autoproducent Ford, zoals kanker en huidziektes. ‘Het gevolg van kapitalisme,’ stelt hij.  

Verder lezen →
Geschiedenis

Willem van Oranje: 18 feiten uit zijn biografie (deel 4, slot)

Geplaatst op door Roger Abrahams / 0 Reacties

In de biografie De zwijger. Het leven van Willem van Oranje strooit René van Stipriaan met verrassende feiten. Hier vind je de laatste: nummer 14 tot en met 18. Waarin calvinistisch Delft schande spreekt van Oranjes ‘schaamteloze banketten’ en Balthasar Gerards zijn moordwapen aanschaft bij… de lijfwacht van Oranje zelf.

14.
Noord en Zuid
Al in de eerste twintig jaar van de Tachtigjarige Oorlog (1568–1648) tekende zich een verdeling af die we vandaag nog kennen: die tussen Noord en Zuid, tussen het huidige Nederland en België (en Luxemburg). De zeventien Nederlandse gewesten waren in 1543 in handen van keizer Karel V gekomen en tot een geheel gesmeed. Het zwaartepunt lag in het rijke Vlaanderen en in Brabant, dat met Brussel de hofstad bezat. De metropool Antwerpen, eveneens gelegen in Brabant, groeide in de oorlog uit tot centrum van de rebellie – in 1577 werd er zelfs een calvinistische republiek uitgeroepen. Geen wonder dat Willem van Oranje zich vooral op deze gebieden richtte.

Wat mij dus opviel: Oranje zou zich gaan concentreren op Holland en Zeeland – gewoon, omdat het niet anders kon. Alexander Farnese, landvoogd namens de Spaanse koning Filips II, heroverde stap voor stap de gebieden die de Nederlandse opstandelingen in handen hadden. In de zomer van 1583 moest Oranje Antwerpen verlaten – en daarmee de zuidelijke Nederlanden – omdat het er simpelweg te gevaarlijk werd, lezen we in de biografie. Welke zekerheden had hij nog? Die van het noorden. Achter de wateren van Zeeland en boven de grote rivieren was bescherming mogelijk tegen de oprukkende Spanjaarden. Geertruidenberg was versterkt, de polder Ruigenhil aan het Hollands Diep werd omgebouwd tot de vesting Willemstad, aan de Maas naar het oosten lag het bolwerk Heusden. Op bladzijde 666 schrijft Van Stipriaan: ‘De gordel van vestingwerken die hier ontstond, was een tastbaar bewijs dat het hart van de Nederlandse opstand, dat sinds de Pacificatie in 1576 nogal onstuimig in het zuiden had geklopt, in 1583 in korte tijd terugmigreerde naar Holland en Zeeland, en Oranje migreerde mee.’

Verder lezen →
Geschiedenis

Willem van Oranje: 18 feiten uit zijn biografie (deel 3)

Geplaatst op door Roger Abrahams / 1 reactie

In de biografie De zwijger. Het leven van Willem van Oranje strooit René van Stipriaan met verrassende feiten. De weetjes die mij het meeste opvielen, zet ik op een rij. In deze derde aflevering: feit 9 tot en met 13. Waarin Willem van Oranje zich om begrijpelijke redenen steeds eenvoudiger kleedt, de koning van Spanje bijna terloops wordt afgezworen en Oranje, twee jaar voor zijn dood, bijna sterft door een aanslag.

9.
Niks geen religievrede
Met de Pacificatie van Gent (1576, zie nummer 8 uit deze lijst) leek het ideaal van Willem van Oranje aanstaande. Vijftien van de zeventien Nederlandse gewesten erkenden het gezag van koning Filips II, maar zouden zichzelf besturen via de Staten-Generaal. Zij zouden godsdienstvrijheid garanderen, waarbij – tot nader order – in Holland en Zeeland het calvinisme de openbare religie zou zijn en in de andere gewesten het katholicisme. Echter, fanatici maakten dit onmogelijk.

Eind jaren 1570 grepen orthodoxe calvinisten op vele plekken de macht, geholpen door een strakke leiding en een heldere theologie. In Holland en Zeeland werden katholieke kerken en kloosters onteigend. De lutherse predikant Johannes Saliger moest door toedoen van calvinisten Woerden verlaten. Deventer, Zwolle en Friesland kregen te maken met beeldenstormen. In Utrecht dwongen calvinisten het stadsbestuur tot toezeggingen door middel van intimidatie. In 1579 vielen de Nederlanden uiteen, in de katholieke Unie van Atrecht en de calvinistische Unie van Utrecht.

Wat mij dus opviel: Zelfs Oranjes jongere broer werd te chaos te gortig. Jan van Nassau (1536–1606) was op aandringen van Oranje aangebleven als stadhouder van Gelderland, maar hij kon de wanorde en het geweld niet aan. In een vertrouwelijk gesprek (blz. 584) zei hij dat ‘de zaken op een wonderbaarlijke en unieke manier door elkaar liepen.’ Van Nassau schetste het beeld van een zich almaar uitbreidende burgeroorlog, die moedeloos en bedrukt stemde. ‘Het is niet anders dan over en weer oorlog, onrust, groot wantrouwen, splijting, onenigheid, verderf en erbarmelijke jammerklachten.’

Verder lezen →
Geschiedenis

Willem van Oranje: 18 feiten uit zijn biografie (deel 2)

Geplaatst op door Roger Abrahams / 2 Reacties

In de biografie De zwijger. Het leven van Willem van Oranje (2021) strooit René van Stipriaan met verrassende feiten. De weetjes die mij het meeste opvielen, zet ik op een rij. In deze tweede aflevering: feit 5 tot en met 8. Waarin Willem van Oranje delen van de Nederlanden zomaar weg wil geven en een Haarlemse vrouw Spaanse soldaten beledigt met haar aars.

5.
Het plan de Nederlanden te verdelen
De Tachtigjarige Oorlog (1568–1648) of Nederlandse Opstand was begonnen en de eerste jaren verliepen niet best – althans, voor het kamp van Willem van Oranje. Dat kwam door de man die de Spaanse koning Filips II naar de Lage Landen had gestuurd om de orde te herstellen: de hertog van Alva. Oranje ontvluchtte het land, net als vele calvinisten en andere anti-Spaanse edelen en burgers.

In drie jaar tijd liet Alva Oranjes zoon Filips Willem oppakken, de graven van Egmond en Horne onthoofden en de ‘Bloedraad’ instellen, een rechtbank die duizenden protestanten of ketters veroordeelde. Wanhopig zocht Oranje steun in het buitenland. Zijn broer Lodewijk van Nassau (1538–1574) was daarbij goud waard. Lodewijk, een overtuigd calvinist en vaardig diplomaat, knoopte betrekkingen aan met protestantse leiders in Frankrijk, Engeland, Toscane en elders, die in het katholieke Spanje een bedreiging zagen.

Verder lezen →
Geschiedenis

Willem van Oranje: 18 feiten uit zijn biografie (deel 1)

Geplaatst op door Roger Abrahams / 1 reactie

Dit jaar las ik De zwijger. Het leven van Willem van Oranje van René van Stipriaan. Een geweldig boek, vol opvallende feiten. Wist je dat Willem van Oranje een jaar voor zijn dood al een kogel door zijn hoofd kreeg, bijvoorbeeld? Of dat de spijkerharde hertog van Alva in zijn nadagen leefde op borstvoeding?

De biografie uit 2021, waarvoor Van Stipriaan de Libris Geschiedenisprijs en de Nederlandse Biografieprijs won, barst van de weetjes – sommige belangrijk, sommige gewoon grappig. Een aantal feiten die mij opvielen heb ik op Bluesky gezet. Hieronder de volledige lijst (nou ja, deel één), met toelichting.

1.
Kinderachtig gedrag
Even een korte voorgeschiedenis.

Willem van Oranje (1533–1584), geboren in het Duitse Dillenburg, werd grotendeels opgevoed aan het hof van keizer Karel V in Brussel. Brussel gold als de hoofdstad van de Nederlanden, zoals het geheel van zeventien gewesten of provinciën in onze hoek van Europa ook werd genoemd. Met de keizer bouwde Oranje een goede band op. Nadat diens zoon Filips II het roer overnam, die vanaf 1559 vanuit Spanje regeerde, verslechterde de relatie tussen de Nederlandse adel en de centrale overheid echter aanzienlijk.

Filips had zijn halfzus Margaretha van Parma als landvoogdes (of plaatsvervanger) aangesteld, maar het was vooral zijn adviseur Antoine Perrenot de Granvelle die in Brussel aan de touwtjes leek te trekken. Samen met andere Nederlandse edelen voerde Oranje jarenlang een campagne om de gehate Granvelle weg te krijgen. Zij zagen hem als een bedreiging voor hun eigen privileges en bovendien voerde hij, als kardinaal van Mechelen, de rooms-katholieke inquisitie aan tegen plaatselijke protestanten. Ze kregen hun zin in 1564, toen Granvelle naar de Franche-Comté werd overgeplaatst.

Verder lezen →
Taal

Fawaka: Suriname in de Nederlandse straattaal

Geplaatst op door Roger Abrahams / 0 Reacties
Jongeren in Paramaribo (Suriname) tijdens een viering van Emancipatiedag, de dag van de afschaffing van de slavernij. Foto: Guus Dubbelman/ de Volkskrant

Voor wie het niet wist: fawaka betekent ‘hoe gaat het’ in het Sranantongo, de omgangstaal van Suriname. Ook in Nederland horen we het vaak genoeg op straat – om over patta en fittie maar te zwijgen. Sranantongo oefent al decennialang grote invloed uit op het Nederlands, met name op de straattaal. Hoe zit dat? Ik belde taalkundige Khalid Mourigh erover.

Mourigh is als wetenschapper verbonden aan het Meertens Instituut, dat Nederlandse taal en cultuur onderzoekt en onderdeel uitmaakt van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen (KNAW). Behalve op het gebied van Berber of Tamazight geldt hij als expert inzake Nederlandse straattaal, waarover hij begin dit jaar het boek Denkend aan Hollands schreef. Het moment om over Sranantongo te spreken is goed, want Suriname viert dezer dagen het vijftigste jaar van zijn onafhankelijkheid.

Khalid, mattie (vriend), fittie (ruzie), patta (schoen) zijn voorbeelden van straattaal die zelfs witte Nederlanders van middelbare leeftijd kennen. Ze komen uit het Sranantongo, de omgangstaal van Suriname. Klopt het dat verreweg de meeste woorden in de Nederlandse straattaal uit het Sranantongo afkomstig zijn?
Ja, dat klopt. Dat was al zo in 1999, toen René Appel als eerste taalkundige in Nederland een wetenschappelijk artikel publiceerde over jongerentaal, gebaseerd op onderzoek op een aantal middelbare scholen in Amsterdam. Docenten hadden het over ‘smurfentaal’, omdat ze die taal van hun leerlingen maar simpel vonden. Er werd ook wel van ‘nieuw Nederlands’ gesproken. Appel toonde aan dat de populairste jongerenwoorden uit het Sranantongo kwamen. Ik werk op het Meertens Instituut en hier hebben wij de indruk dat dat nog steeds zo is. Wij hebben net de resultaten binnen van een groot onderzoek waarin Appels woordenlijst opnieuw wordt voorgelegd aan scholieren, ditmaal uit het hele land, en ze kennen bijna alle woorden. Mattie, fittie, waggie (auto, red.), skotoe (politie, red.): die komen nog steeds veel voor.

Verder lezen →
Geschiedenis/Taal

De Val van Antwerpen: na 1585 werd de Nederlandse taal Hollands

Geplaatst op door Roger Abrahams / 0 Reacties
Allegorie op de val van Antwerpen op 17 augustus 1585. Door Hans Vredeman de Vries. Ca. 1585. Museum aan de Stroom (MAS), Antwerpen

Het dialect van Holland – en niet dat van Brabant of Vlaanderen – heeft de Nederlandse standaardtaal gevormd. Genadeloos prikt Miet Ooms een taalmythe door in Van vogala tot noncha, een heerlijk toegankelijk boek over het historische verhaal van het Nederlands. Cruciaal was de Val van Antwerpen van 1585, de scheiding tussen Noord en Zuid. Een fragment.

‘In het begin van de zestiende eeuw was het goed toeven in de Nederlanden. Het was de rijkste, dichtstbevolkte en meest verstedelijkte regio van heel Europa. De meest ontwikkelde provincies waren Vlaanderen, Brabant, Zeeland en Holland, niet toevallig degene met havens en met toegang tot de Noordzee. Sinds Maximiliaan van Oostenrijk werden de Zeventien Provinciën bestuurd door de Habsburgse dynastie en vielen ze onder het Heilig Roomse Rijk. Onder kleinzoon Karel V, die van zijn moeder het Spaanse rijk inclusief kolonies had geërfd, maakten de Lage Landen deel uit van een wereldrijk. De steden, met Antwerpen op kop, profiteerden van de handel in een rijk waar de zon nooit onderging.’

Verder lezen →
Taal

Melde gehorsamst: de nieuwe Švejk, rechtstreeks vanuit het Tsjechisch

Geplaatst op door Roger Abrahams / 2 Reacties
De brave soldaat Švejk wordt weer eens afgeblaft, ditmaal door luitenant Dub. Tekening: Josef Lada

De brave soldaat Švejk, de Tsjechische klassieker uit de wereldliteratuur van Jaroslav Hašek, werd deze zomer naar het Nederlands vertaald door Kees Mercks. Mercks bespreekt een zelfgekozen fragment en beantwoordt de vraag waarom een spiksplinternieuwe vertaling eigenlijk nodig was. ‘Ik vond de vorige een beetje te lollig.’

Kees Mercks (81) is al lang gepensioneerd, maar zal zich ook vandaag weer aan het vertalen zetten. Iets van Jaroslav Hašek, en wel twee verhalen waarin de brave soldaat Švejk voorkomt. ‘Vrijetijdvulling,’ noemt hij het. Misschien komt er een boek van, misschien niet. Hij wacht het juiste moment af om een uitgeverij te benaderen. Zijn werk is eenzaam, erkent hij, maar ook spannend: kruipen in de huid van een auteur, zoeken naar een manier om een tekst precies zo over te brengen als hij denkt dat die er staat.

Anti-Sovjetprotest
Mercks studeerde Russisch aan de Universiteit van Amsterdam (UvA). Tot 1968. In dat jaar viel de Sovjetunie Tsjechoslowakije binnen en maakte met bruut geweld een einde aan de Praagse Lente. ‘Ik besloot voortaan al mijn energie in het Tsjechisch te steken en het Russisch op zijn beloop te laten. Een soort protest? Jazeker.’ Hij studeerde twee jaar lang in Praag en begon in 1975 als docent aan de UvA. In hetzelfde jaar debuteerde hij als vertaler met de roman Guinese biggetjes van Ludvík Vaculík, een Tsjechische dissident. Tot aan zijn pensioen in 2009 zou Mercks werken vertalen van onder anderen Ivan Klíma, Václav Havel, Karel Čapek, Jiří Weil en Comenius, met enkele prijzen als gevolg, waaronder de Martinus Nijhoff Vertaalprijs. Nee, De ondraaglijke lichtheid van het bestaan, de internationale bestseller van Milan Kundera, zit daar niet bij. ‘Die heeft een collega van mij, Jana Beranová, vertaald.’

Verder lezen →
Taal

De vrouwen verdwijnen uit het Nederlands, het Duits krijgt ze er juist bij

Geplaatst op door Roger Abrahams / 1 reactie

Het Nederlands is nauw verwant aan het Duits. Toch leidt de behoefte aan inclusie in beide taalgebieden tot zeer verschillende resultaten. In het Duits wordt gestreden voor vrouwelijke zichtbaarheid, het zogeheten Gendern, in het Nederlands gaat daar juist een streep door. Waarom?

Dat Gendern een ding is, wist ik niet. Als u een Duitser bent en zich nu verbijsterd afvraagt waar ik al die tijd heb geleefd, dan is het antwoord: in Nederland. Als internationaal gastredacteur op de cultuurredactie van Die WELT, oftewel het Feuilleton, is de ophef voor mij dan ook iets totaal nieuws. Toch is mijn levensloop behoorlijk Duits. Ik groeide op in de grensstad Venlo, als zoon van een moeder uit de Eifel, keek als kind naar Die Sendung mit der Maus en las Max und Moritz. Tot op de dag van vandaag lees ik regelmatig Duits (o, die Gereon Rath-romans van Volker Kutscher!). Maar Gendern?

Verder lezen →
Taal

Gendern NL: Im Niederländischen verschwinden die Frauen – zumindest sprachlich

Geplaatst op door Roger Abrahams / 1 reactie

Das Niederländische ist dem Deutschen sehr nahe verwandt. Doch im Nachbarland will man sprachliche Gerechtigkeit ganz anders herstellen, erklärt unser niederländischer Gastredakteur: Auch für Frauen gebrauchen immer mehr Medien die maskuline Form. Die Begründung könnte deutsche Gender-Befürworter verunsichern.

Dit is een oorspronkelijk Duitstalig artikel. De Nederlandse vertaling volgt binnenkort

Dass Gendern ein Ding ist, habe ich nicht gewusst. Wenn Sie sich jetzt fassungslos fragen, wo ich all diese Zeit gelebt habe, dann lautet die Antwort: in den Niederlanden. Als internationaler Gastredakteur beim WELT-Feuilleton erfahre ich die Aufregung deswegen als etwas völlig Neues. Dennoch sieht mein Lebenslauf ziemlich deutsch aus. Aufgewachsen in der Grenzstadt Venlo, Sohn einer Mutter aus der Eifel, als Kind bekannt mit der „Sendung mit der Maus“ und Max und Moritz. Bis heute lese ich regelmäßig Deutsch (Ach, die Gereon-Rath-Romane von Volker Kutscher!). Aber Gendern?

Verder lezen →